©2019 by Lucienne. Proudly created with Wix.com

 
Search
  • Lucienne

Zwijgen is geen optie …

Opkomen voor je idealen is niet alleen je goed recht in onze liberale democratie, het is je verdomde plicht. Onze democratie staat onder druk en zwijgen is niet langer een optie. En dus stond ik op en sprak.


Ik wou mijn partij steunen en hen volgen in hun ambitie om het Vlaamse beleid mee vorm te geven, maar kon het niet. Hoe naarstig ik ook zocht naar de liberale accenten die rest van de tekst voor mij zouden uitbalanceren, ik voelde met elk hoofdstuk dat ik er bij nam mijn geweten knagen. Ik zou het mezelf nooit kunnen vergeven hebben als ik ja had gezegd tegen de deelname van Open Vld aan deze Vlaamse regering.


Het was deze passage in het hoofdstuk over gelijke kansen waarmee ik mijn onbehagen over het regeerakkoord het beste onder woorden kon brengen:


"We nemen het voortouw in de strijd tegen gendergerelateerd geweld. Daarbij wordt bijzondere aandacht besteed aan kwetsbare personen en aan het voorkomen van huwelijksdwang, eergerelateerd geweld en vrouwelijke genitale verminking, waarvoor een bevoegdheidsoverschrijdende en transversale aanpak wordt uitgewerkt."


Op het eerste zicht is dit een passage waar ik voor de volle 100% mee akkoord kan gaan. Als de #metoo beweging ons iets heeft geleerd is het wel dat gendergerelateerd geweld epidemische proporties aanneemt en – bijna – niemand spaart. Wereldwijd, en ook in België, is gendergerelateerd geweld, en dan vooral op vrouwen, één van de meest ernstige mensenrechtenschendingen van het moment. Het rijt families en hele gemeenschappen uit elkaar, het verwoest levens en de cijfers, voor zover die er al zijn, blijven pijnlijk hoog.

Gendergerelateerd geweld, in al haar vormen, moet bovenaan op de agenda staan. En het is hier waar het schoentje knelt. Wie dichter kijkt ziet echter een tweede laagje verschijnen. Een vies bruin laagje waar we een maatschappijmodel ontwaren en een mensbeeld tevoorschijn zien komen waar bepaalde mensen net dat beetje slechter en net iets minder waard zijn dan anderen.



Het is ongelooflijk veelzeggend dat er van tientallen vormen van gendergerelateerd geweld net deze drie uitgepikt worden. De weinig subtiele reden is omdat deze vormen van gendergerelateerd geweld vaker binnen bepaalde culturen en bevolkingsgroepen voorkomen. Niemand ontkent dat deze vormen van geweld onaanvaardbaar zijn en meer en meer mensen, ook binnen de betrokken gemeenschappen, vragen om hier meer aandacht aan te schenken. Toch is wat de Vlaamse regering hier doet ontkennen dat gendergerelateerd geweld overal voorkomt. In veel meer vormen dan de drie vermeld in het regeerakkoord. Denk bijvoorbeeld aan stalking, partnergeweld, seksueel geweld, intimidatie, familiaal geweld, psychisch geweld, verkrachting, financieel geweld …

De reden waarom net deze drie vormen van gendergerelateerd er uit worden gelicht is om te stigmatiseren. Op deze manier lijkt het alsof het enkel 'zij', zijnde moslims, zijn die zich schuldig maken aan gendergerelateerd geweld. En dit terwijl gendergerelateerd geweld overal voorkomt, in alle socio-economische klassen, in alle culturen, in alle landen.


De basis van dit regeerakkoord was een startnota die NVA en Vlaams Belang samen hebben geschreven. En dat is er aan te merken. De tekst krioelt van dit soort van 'subtiele' stigmatisering waar geen enkele rechtschapen liberaal mee akkoord zou mogen gaan. Het doelbewust stigmatiseren van mensen of groepen druist in tegen alles wat het liberalisme is. Het uitsluiten van mensen is iets wat we nooit mogen aanvaarden.


Ik stemde dus wel degelijk tegen de deelname van Open Vld aan de Vlaamse regering maar ik stemde vooral voor de liberale waarden die ik in elke vezel van mijn lijf meedraag. Ik stemde voor een samenleving waar iedereen vrij is om te zijn en te worden wie hij, zij of x is, ik stemde voor gelijke kansen ongeacht waar je vandaan komt en waar je in gelooft, ik stemde voor een beetje meer menselijkheid. Ik stemde voor al die dingen die we als liberale partij kwijt lijken te raken in particratische spelletjes en strategie.


Zijn we er ons eigenlijk wel goed van bewust dat we nu als kleinste coalitiepartner meestappen in een verhaal dat niet het onze is, noch op het vlak van Vlaamsche natievorming, noch op het vlak van het moedwillig mensen in hokjes te zetten en het creëren van tweederangsburgers? Hoe gaan wij, als liberalen, het tegengewicht bieden? Want zwijgen is geen optie …


- Lieselotte Thys

333 views