©2019 by Lucienne. Proudly created with Wix.com

 
Search
  • Lucienne

Zelfstandig voor vier

Updated: Dec 4, 2019

Vrijdagavond, zoals vele anderen bevind ik mij in de ‘weekend, hier ben je dan eindelijk weer’ vreugde. De teugels kunnen voor even wat losser. En dat is elke week opnieuw een zeer welkom gevoel. Om de verplichtingen die deze tweedaagse vrijheid kunnen beteugelen snel weg te werken, kijk ik eerst de agenda’s van de zonen na. Dat had ik beter niet gedaan. Een prachtige nota in de agenda van mijn jongste zoon staat te blinken: “Uw zoon eet niet voldoende van de warme maaltijd die wij hem op school voorschotelen, kan u vanaf volgende week boterhammen voorzien?”. Weg met het goede humeur, want vrolijk word je niet van zo’n boodschap.


Die warme maaltijd is één van die dingen die mijn fulltime werkuren als alleenstaande ouder mogelijk maakt. Kinderen eten geen warm eten om 19u15 ’s avonds. Ze zijn, uiteraard, gewoon te moe.


Een nieuwe cirkel kan toegevoegd worden aan mijn afdaling naar het eeuwige schuldgevoel. En van die cirkels heb ik er ondertussen zoveel dat ik meen vrijwel elke planeet in ons zonnestelsel meermaals te kunnen omcirkelen, wekelijks.


Ik doe mijn best, het is mijn mantra. Ik doe ook echt mijn best. Ik probeer ervoor te zorgen dat ik mij ontwikkel. Ik heb mij geëngageerd in de politiek, ik doe het graag. Ik heb mij geëngageerd op de school van mijn kinderen, ik help mee in de ouderraad bij de organisatie van het schoolfeest. Hoewel de eerlijkheid gebied om te vermelden dat ik menig vergadering aan mij moet laten voorbijgaan. Maar ik sta er als het nodig is en geen enkele mail blijft onbeantwoord.


Ik doe mijn best om een sociaal leven te hebben, het helpt dat mijn vriend(inn)en erg leuke mensen zijn met eindeloos geduld.


Ik doe mijn best om de kinderen op tijd van en naar hun hobby’s te brengen, naar de resem verjaardagsfeestjes en ook hun vriendjes bij ons uit te nodigen. Ook dat hoort bij ouderschap. En dat ouder zijn, dat doe ik alleen. Het was geen keuze, maar het leven loopt niet altijd zoals we dat graag willen. Naast een fulltime job, dus ook full time mama met een full time huishouden. Er is niemand die mijn stof afneemt, mijn was van meurend naar het zweet omtovert in fris ruikende stapels in mijn kasten. Er is niemand die mijn boodschappen doet of ervoor zorgt dat mijn kinderen en ik genoeg fruit en groenten eten. Gas/elektriciteit/ verzekeringen, als ik het niet betaal, wordt het afgesloten.


Maar warm eten dus, voor het kind dat te weinig eet op school. Ik ademde diep in en uit en schakelde zo snel mogelijk over van lichte paniek naar organisatie modus en dat betekende concreet dat ik de boodschappenlijst moest aanpassen. Wat kan ik in het weekend maken dat tijdens de week in de (microgolf)oven kan geschoven worden en zijn smaak niet/nauwelijks verliest. Ik riep de hulp in van de moeder aller moeders, Google. En dat is dus wat ik vrijdagavond deed, googelen voor mijn nieuwe boodschappenlijst om zo de aankomende week opnieuw met frisse moed te kunnen aanvatten.


We doen allemaal ons best om zelfstandige volwassenen te zijn. Dat gaat met vallen en opstaan. Ik heb het geluk om hulplijn nummer 1 te kunnen inschakelen als het mij allemaal boven het hoofd groeit. Mijn ouders zeggen zelden nee als ik hulp vraag. En toch is het soms te veel en kan ik het hard missen om een back-up te hebben die naast mij wakker wordt. Als alleenstaande ouder voelt het soms aan alsof ik zelfstandig en verantwoordelijk moet zijn voor 4.


Zelfstandig dus. Het is lood-foking-zwaar. Er is niemand die aan het einde van de dag klaarstaat met een beknopte lofrede of een eventuele kleine trofee getiteld ‘top! Je overleefde deze dag niet alleen je slaagde met vlag en wimpel in het overkomen van de hindernissen die het leven ook deze dag op je bord smeet!’.


Net zoals elke andere mens van vlees en bloed maak ik ook fouten. We maken allemaal fouten, we ploeteren ons dagen en soms weken een slag in de rondte maar we doen het toch maar. We zijn allemaal soms eens moe, kort van lontje, onredelijk en op de dagen dat we het echt nodig hebben kruipt de tijd richting kinderbedtijd tergend traag voorbij. En soms gaat het allemaal vanzelf. Het maakt niet uit. Wat mij betreft halen we die trofee elke dag opnieuw binnen. Dus voor alle alleenstaande ouders en andere ploeteraars, we doen dat niet slecht, zelfstandig zijn.


- Alana Herman




113 views