©2019 by Lucienne. Proudly created with Wix.com

 
Search
  • Lucienne

Wereldvreemde ministers

Deze ochtend heb ik op radio 1 met interesse geluisterd naar de nieuwe voorzitster van het Vlaams Parlement. Het is niemand ontgaan dat L. Homans niet mijn beste vriendin is. Als minister heb ik geen enkele goed woord voor haar werk en haar beleid over, maar vooral als mens vond ik het een zeer onaangename ervaring. Ze is een mens met onbestaande empatisch vermogen. Even kil als haar overtuigingen en haar beleid.


Vandaag heb ik geluisterd naar een vrouw die alleenstaand is en slecht overeenkomt met haar omgeving. Een vrouw die volop gegaan is voor haar job. Al heb ik mijn bedenkingen bij de kwaliteit van haar werk, kan ik me inbeelden dat “minister zijn” al haar energie en tijd vroeg. “7 op 7 geleefd worden”, noemde ze het.


Ze deelde mee dat ze in de voorbije vijf jaar haar twee kinderen met dezelfde leeftijd als mijn kinderen, geen enkele keer naar school heeft gebracht. Dat ze deze week haar zoon voor de eerste keer afgezet heeft voor een schoolkamp. Ze is blij dat het nu wel kan.

Lees goed: de minister van gelijke kansen (die onder andere bezig was met gendergelijkheid) heeft niet enkel niet begrepen hoe de mannen-vrouwen wereld in elkaar zit of dat ze bij machte was om daar iets aan te doen. Neen, ze gaat doodleuk verder in rolbevestigend denken... Ze durft het ook uit te spreken dat ze “blij is dat ze als vrouw een stapje opzij zet om meer met haar kinderen te kunnen zijn”. (Een stapje opzij voor een uitermate goed betaalde job, is wel een relatief begrip.)


Ik luisterde en werd overweldigd door de boosheid. De boosheid op de wereldvreemde ministers die alle linken met realiteit en menselijkheid verliezen terwijl ze wel degelijk betaald worden om de samenleving te verbeteren. Wat weten ze over het leven van gewone mensen?


Hoe kan een mens die zorg en liefde voor eigen kinderen volledig uitbesteed heeft, ooit een goede beslissing nemen voor alle moeders en vaders? Hoe kan een mens die zodanig veel betaald wordt voor een job, ooit begrijpen hoe mensen moeten vechten om de eindjes aan elkaar te knopen? Hoe kan een mens die zelf niet de keuze maakt voor de zorg en aanwezigheid in het leven van naasten, begrijpen dat er veel mensen het wel belangrijk vinden om werk-privé in relatief evenwicht te houden?


Zo een mens is wat mij betreft zodanig wereldvreemd dat zij/hij niet competent is om een belangrijke maatschappelijke functie op te nemen. Wereldvreemde ministers dienen niet het algemeen belang. Ze dienen hun eigen ambitie, verhogen hun sociale status en vullen hun rekening. Wij zien zeer veel mannen op die posten, maar ook wat vrouwen. Die beseffen (op paar uitzonderingen na) niet dat hun gedrag en hun keuzes de samenleving beïnvloeden.

Als ik terugkeer naar voormalige minister van bestuurszaken en gelijke kansen, dan kan ik getuigen dat ze haar wereldvreemdheid doorvertaald heeft in enorme besparing op het personeel, waardoor haar overheidsdiensten meer uren dienden te werken dan menselijk te doen was; dat ze haar kabinet gevuld heeft met ongetrouwde vrouwen en overambitieuze mannen die niet genormeerde uren presteerden en ga zo maar door. Mijn uren lagen op 60 à 80 uur per week en ik kwam er niet toe om mijn opdrachten af te krijgen. Evengoed als mijn medewerkers er niet toe kwamen om hun werk rond te krijgen. Haar eigen filosofie en keuze doorvertaald naar omgeving zorgde voor veel burn-outs en ziektes. Van mensen die geen keuze hadden.


Luisterend naar een berouwde vrouw die spijt heeft van de vijf jaar die ze verloren heeft van het leven van haar kinderen, dacht ik hoe kwaadaardig het is dat zulke mensen aan de macht zijn. Onze samenleving betaalt de prijs voor hun ambitie en hun wereldbeeld.


- Alona Lyubayeva



Alona Lyubayeva beschrijft zichzelf als een gewone burger die het beu is dat burgers een heleboel “competenties en vaardigheden’ moeten hebben en bewijzen in alles wat ze doen, terwijl politici gewoon verkozen kunnen worden. Terwijl de gevolgen van hun eventuele onverantwoorde beslissingen, wel degelijk door de bevolking worden gedragen. Is het nog nodig dat wij in één van de rijkste landen ter wereld, waar 85% van de bevolking opgeleid is, waarvan 30% hoogopgeleid, door een kleine groep mensen ons leven laten bepalen. De politici hebben een job; onze samenleving leefbaar maken voor iedereen: menselijk. Als dat niet gebeurd, als het wereldvreemde dan zitten ze in de politiek niet op hun plek.

35 views