©2019 by Lucienne. Proudly created with Wix.com

 
Search
  • Lucienne

Sassafras de Bruyn

Door Sarah Verhofstadt


Sassafras, altijd groen en aromatisch. De olie die ervan gemaakt wordt zou heilzaam zijn en een sterke geneeskracht kennen.


Ik leerde Sassafras, de persoon, kennen op een gelijkaardige manier. De stilte van haar tekentafel kroop door mijn televisiescherm. De persoon die tegenover haar zat was broos en vertelde haar persoonlijke verhaal. Het luisterende oor van de illustratrice leek wel heilzaam voor de persoon die aan het vertellen was. De intimiteit van dit stukje televisie deed me stilstaan en ik wilde meer weten. Het is ‘De mooiste herinnering’, een rubriek in de maandageditie van ‘Iedereen Beroemd’.


Elke week vertelt iemand een persoonlijk verhaal dat steeds om een soort herinnering gaat. Zo komen er mooie herinneringen aan bod, maar evengoed zeer moeilijke. Sassafras luistert, knikt uitzonderlijk, maakt op de juiste momenten een kort oogcontact om aan te geven dat ze mogen blijven praten en dat ze wel degelijk hoort wat er wordt verteld. Want haar blik is grotendeels op haar blad gericht, waar ze de persoonlijke vertelling in een tekening omzet. Het eindresultaat kan niet persoonlijker zijn en zorgt vaak voor een emotioneel moment bij de verteller.



Na het zien van de eerste tekening besefte ik dat ik haar tekenstijl herkende. Wanneer je Sassafras opzoekt op het internet, dan zie je ook waarom. 9 kinderboeken illustreerde ze, waaronder een versie van de kinderbijbel. De overige boeken zijn steeds zeer diepe kinderverhalen, over rouw, het leven, verdriet en vreugde. De illustraties lijken wel kleine theatertjes waar je binnen kijkt. Hoe langer je naar elk kunstwerk kijkt, hoe meer je ziet en hoe meer diepgang er uit lijkt te komen. Ze ging zelfs een uiterst geslaagde confrontatie met Breugel aan in het boek ‘de jager en zijn hond’. Sassafras is graag bezig met de essentie van dingen. Het leven op zich, basisinstincten, de wereld en de natuur, dingen doen op gevoel. Ergens zit er wel een melancholische kant in haar persoonlijkheid. Dat uit zich ook in haar werk, al maakt ze even goed illustraties waar levensvreugde en humor van af spat, tristesse blijft bij veel mensen langer hangen en raakt dieper dan vrolijkheid.


Ze is de huisillustratrice voor Kopergietery, tekende al voor Blommm, het Festival van de Gelijkheid, Knack, het Huis van Alijn, … kortom, je kan haar tekeningen overal tegenkomen. In al haar werk, ook het vrije werk, voel je een connectie met diepere gevoelens. Dood, rouw, liefde, afscheid, … Op vele momenten doen haar kunstwerken me denken aan Michaël Borremans. Je krijgt een soort mix van intimiteit en vervreemding op hetzelfde moment. Als illustratrice werkt ze binnen de toegepaste kunst, maar ze houdt er wel van als de lijn tussen autonoom en toegepast werk vervaagt. Zo denkt Sassafras niet graag in hokjes, zeker niet als ze op een hiërarchische manier beoordeeld worden.


Toen we aan Sassafras vroegen of ze illustraties had over rolmodellen, stuurde ze ons 2 prachtige werken door. De twee verschillende illustraties gaan over 2 sterke vrouwen, over zijn hoe en wie je wil. Ze gaan over niet bang zijn van de wereld. Over controle nemen over jezelf en de plek die je wil innemen in de wereld. Het personage met baard en jurk, kan je op verschillende manieren interpreteren: is dit een vrouw met een baard, of een man die zich als vrouw kleedt, is dit een transgender, is dit een man die een vrouw wil zijn of omgekeerd, of... ? Het doet nadenken over gender en onze kijk daarop, door een combinatie van bevreemding, humor en melancholie. Die combinatie zit trouwens in alle drie de illustraties. Voor Sassafras is dit een mix die altijd intrigeert en voor beelden zorgt die meer vragen oproepen dan beantwoorden.



Zelf ziet Sassafras in Astrid Lindgren een rolmodel, en evenzeer in het al even sterke personage dat ze tot leven bracht: Pipi Langkous. Maar wanneer ik haar vraag of ze beseft dat ze zelf een rolmodel is voor toekomstige illustratrices, reageert ze anders: “Ik vind het een ontzettend gek idee dat ik in een bepaald aspect van mijn leven een voorbeeldrol zou uitoefenen voor anderen. Ik ben zelf zodanig aan het zoeken naar manieren om mijn leven en werk in te richten en in balans te krijgen dat ik eerder zelf opkijk naar mensen om me heen, dan te denken dat ik de stempel ‘rolmodel’ verdien. Maar ik veronderstel dat wie artistiek werk maakt, snel een bepaalde zichtbaarheid creëert via hetgeen hij maakt, wat anderen kan inspireren. Net zoals ik zelf geïnspireerd raakt door zovele anderen. De stempel ‘rolmodel’ verdienen vergt wel nog heel wat meer voor mij. Er zit denk ik nog een lange afstand tussen je laten inspireren, naar iemand opkijken en iemand als rolmodel zien.” De integriteit siert haar, Ik hoop dat ze beseft dat er wel degelijk jonge dames haar werk adoreren en hopen te kunnen tekenen als haar.


Net zoals vele andere mensen, zoekt Sassafras dagelijks naar de goede balans tussen werk en leven. Men zou al eens willen vergeten dat iemand die van zijn passie het werk kan maken, ook die grenzen moet bewaken. Wat haar gelukkig maakt is wanneer ze mensen kan blijven raken met haar illustraties, wanneer ze erin slaagt om iets heel kleins voor anderen te veranderen - troost bieden, iemand laten lachen, lichtheid of zachtheid over hun dag gieten. Het verbaasd dan ook niet dat ze in te toekomst graag nog meer illustraties wil maken voor projecten die sociaal en maatschappelijk iets uitmaken. Bijdragen aan een mooiere wereld. Meer zachtheid brengen in de hardheid en onverschilligheid. Alleen al daarom is Sassafras voor mij een rolmodel.


https://www.sassafrasdebruyn.com/

65 views