©2019 by Lucienne. Proudly created with Wix.com

 
Search
  • Lucienne

Niet zo zelfstandig

Zelfstandig zijn, wat betekent dat eigenlijk? Ik zie mijzelf eigenlijk wel als een zelfstandige vrouw. Om te beginnen, omdat ik een eigen onderneming heb. Ik val er eigenlijk ongeveer mee samen. Zoals ik aan dit bedrijf werk, werk ik aan mezelf. Maar zelfstandig zijn is ook "uw plan trekken", en dat brengt me tot een inzicht dat ik graag wil delen, namelijk: hoe meer ik een ondernemende vrouw ben, hoe minder ik eigenlijk “zelfstandig” ben. Mijn netwerk is steviger en uitgebreider dan ooit. Wat ik bereik, is het resultaat van de tijd, aandacht en energie van zo veel meer mensen dan enkel ikzelf. En ik vind dat geweldig.



Ik ga er graag van uit dat we als mensen eerst en vooral aangewezen zijn op onszelf. We dragen het eigenaarschap over en daarom ook de verantwoordelijkheid voor ons eigen leven. We zouden soms vergeten dat dagelijks keuzes maken een actief proces is.Al raakt het grootste deel van onze keuzes ondergesneeuwd onder de macht der gewoonte. het blijven beslissingen. Dat uitgangspunt bezorgt mij rust, een idee van controle en eindeloze mogelijkheden.  


Als “zelfstandige” wordt dat nog extra onderlijnd. Geen baas die aangeeft wat van mij verwacht wordt, geen agenda die door iemand anders wordt ingedeeld. Elke dag. Dat geeft mij een enorme kracht. Ik ben aangewezen op mezelf: als ik iets wil, dan zal ik er dus actief voor moeten kiezen en handelen naar dat doel. Door het zelf uit te zoeken leer ik onderweg ook nog eens een heel pak bij. Het is zalig. Nog nooit was ik zo verbonden met mezelf, want ik ga altijd te rade in m’n eigen koppie. Ik ken mezelf en vorm de kronkels die me remmen om, naar de overtuigingen die mij wél helpen.


Maar, ik ben geen eiland, want zelfstandig zijn doe je niet alleen. Ik ben meer dan ooit gedragen door mensen om me heen. Mensen, privé en professioneel. De verbondenheid is groot. Net omdat mijn keuzes zo bewust zijn en ik veel dichter bij mezelf sta, omring ik me met wie en wat ik waardeer. Voel ik aan waar en met wie ik wil zijn. Mijn intuïtie is key. Die zegt vaak: “deze mensen, die persoon!” Ik neem dan ook vaak en met gemak tijd voor deze relaties, voel hoe waardevol dat is. Let op, dat is niet met oog op een opdracht binnenhalen of een toonaangevend contact aan mijn lijstje toevoegen. Nee ‘t is omdat het goed voelt, het interessant is, het mijn nieuwsgierigheid voedt of net inlost. Of gewoon, omdat het klopt.


Mijn doelen worden haalbaar, mijn plannen krijgen vorm. Door te spreken over wat mij bezighoudt en echt te durven luisteren, nieuwe invloeden aan te nemen. Door naar een oplossing te zoeken, niet enkel bij mezelf, maar door te rekenen op de mensen rond me. Door vocaal te zijn over waar ik naar zoek én over wat ik kan geven. 


Het mag kloppen, het mag een mooie puzzel zijn. Ik weet vrij goed wat ik van wie in mijn leven mag verwachten. Het is een team. Slapende leden, dagelijks actieve leden, ze zijn er.

Ik zie nu meer graag dan ooit, ik geef nu als ik nooit eerder deed en krijg steeds meer terug.

Ik ben vaak alleen, maar me eenzaam voelen is altijd gelinkt met te weinig slaap of te weinig ruimte om de dingen op orde te zetten. Dan zit er veel in mijn hoofd dat nog niet in woorden te vatten is. Een reminder om even - zelfstandig - op mezelf terug te plooien.

Uiteindelijk zijn we op gelijk welk einde altijd alleen. Maar vooraleer ik daar ben laat ik me graag goed omringen. - Soraya Wancour

285 views