©2019 by Lucienne. Proudly created with Wix.com

 
Search
  • Lucienne

Medisch paternalisme

Updated: Feb 6

- Sarah Verhofstadt


Toen ik 8 jaar oud was, besliste ik dat ik een jonge mama wilde zijn. Ik weet dat ik toen ook zei dat ik dierenarts wilde worden en uiteindelijk voor een andere carrière koos, maar ik werd wel een jonge mama. Een koningswens, een meisje en een jongen. Voor mij was dit voldoende wat ik ook besprak met mijn gynaecoloog. Ik liet haar verstaan dat ik geen hormonen meer wenste te nemen en een definitieve oplossing zocht, aangezien mijn kinderwens compleet was op mijn 29ste. Ze wees me op de gemakkelijke operatie voor een man en het feit dat we hier wat tijd over moesten laten gaan. Mijn man en ik besloten dat ik 1 keer een spiraal zou laten steken na de geboorte van onze zoon, maar dat hij na die 5 jaar een sterilisatie zou laten uitvoeren. We wilden niet meer dan twee kinderen, ik wilde niet meer zwanger zijn na mijn 30ste en ik wilde ook nooit meer hormonen moeten gebruiken om een potentiële zwangerschap te voorkomen. Goed afgesproken.


Helaas kwam een einde aan ons huwelijk.


De partner met wie ik nadien een relatie aanging, wilde wel nog kinderen. Ik vroeg bedenktijd. Die bedenktijd werd niet gerespecteerd, steeds vaker kreeg ik een voelbare druk op mijn schouders om het gezin dat voor mij compleet aanvoelde uit te breiden. Meer nog, er werd meteen een veto gesteld om nadien eventueel een sterilisatie bij hem te laten uitvoeren, want dat vond hij te ‘vreemd’. Condooms waren helaas ook niet aan de orde, waardoor ik mijn plan om hormoonloos door het leven te gaan zag wegsmelten. De relatie liep op de klippen over dit punt, in de eerste plaats omdat ik enorm aan mezelf begon te twijfelen en wegzakte door onverwerkte gebeurtenissen en de druk om een ander gelukkig te maken.


Daarna nam ik mijn tijd. Eigenlijk wist ik al dat ik geen kinderen meer wilde, maar zonder de druk om hierover te ‘moeten’ nadenken, zag ik het helder. Voor mij was het genoeg: 2 kinderen van 1 vader met wie je niet meer samenwoont is reeds complex genoeg. Ook maatschappelijk zijn er voor mij genoeg argumenten op het op 2 kinderen te houden. Trots ging ik naar de gynaecoloog, ik was klaar voor mijn eigen sterilisatie en de beslissing voelde enorm goed aan.


Tot mijn verbazing werd ik naar huis gestuurd met de boodschap dat ik te jong was (toen 32 lentes). Als vrouw is het ‘beter’ te wachten tot je de 38 gepasseerd bent alvorens je zo een ingreep laat uitvoeren. Reden: je kan nog van gedacht veranderen. De eerste keer was ik een beetje van mijn melk. Ik begon mezelf opnieuw in vraag te stellen. Zou ik dan toch nog van gedacht kunnen veranderen? Ik ging verschillende gesprekken aan hierover. Met mijn ouders, mijn vrienden, … En was blij om hen te hebben, want de twijfel aan mezelf voelde niet gezond. Ik heb mijn redenen om voor een sterilisatie te kiezen. Ik begon ook wat verwijten te krijgen: “er zijn zoveel mensen die geen kinderen kunnen krijgen, en jij gaat jouw goedwerkende baarmoeder lamleggen”. Moest ik me hierover schuldig voelen? Ik kreeg het gevoel dat ik zelf niet de beslissingsnemer was over het al dan niet uitschakelen van mijn gezonde baarmoeder.


Ik had geluk, want toen ik een jaar later mijn zelfzekerheid terugvond en besliste om mij niet meer naar huis te laten sturen met een neen, volgde mijn gynaecologe meteen. Ja, er was wel het obligate gesprek waarbij de vraag: “wat als je een nieuwe partner hebt die wel kinderen wil” deze keer goed voorbereid was. IK wil geen kinderen meer. En een eventuele toekomstige partner die heeft daar niets over te zeggen. Wil hij absoluut nog kinderen, dan kan hij een andere partner zoeken. Loop ik daarmee misschien de liefde van mijn leven mis? Neen, iemand die mij respecteert en graag ziet, aanvaardt ook mijn keuze om geen kinderen meer te willen.


Vreemd genoeg lieten verschillende van mijn mannelijke vrienden zich in diezelfde jaren probleemloos steriliseren. Zij werden niet gewaarschuwd voor een mogelijke toekomstige partner met kinderwens, of met de boodschap dat ze misschien nog wel eens van gedacht zouden kunnen veranderen. Hoe komt het toch dat de medische wereld zich zo paternalistisch opstelt tegenover vrouwen, zogezegd gebaseerd op ‘wat het best is voor de vrouw’. Daar waar je op zoek gaat naar iemand die jouw wens kan vervullen, objectief en vanuit een wetenschappelijke perceptie, krijg je een kleinerend en respectloos antwoord. Kan ons vrouw zijn dan niet losgekoppeld worden van het al dan niet moeder worden/zijn? Is een vrouw dan niet, net als een man, een volwassen persoon met eigen keuzes en een eigen identiteit? Of is het omdat wij kinderen op de wereld kunnen zetten dat we ze ook op de wereld moeten zetten?


Christen Reighter maakte er een TED talk over. Eentje waardoor we ons de vraag gaan stellen: zijn wij meer dan moeders alleen? Zeker het bekijken waard!




107 views