©2019 by Lucienne. Proudly created with Wix.com

 
Search
  • Lucienne

Loonkloof 2.0

Het opiniestuk van Griet Vandermassen over feminisme zal wellicht weer heel wat stof doen opwaaien. Haar visie is echter wetenschappelijk onderbouwd, we kunnen dus niet blind blijven voor de realiteit die ze schetst. Deze feiten zijn geenszins een legitimatie van de huidige (precaire) situatie waarin vrouwen zich heden ten dage nog steeds bevinden. Iets wat Vandermassen trouwens ook niet beweert.


De #metoo beweging is een legitieme reactie op millennia van misbruik en ongewenst gedrag waar vrouwen nog elke dag het slachtoffer van zijn. Geen enkele feministe beschouwt een knipoog als een te verbannen uiting van aantrekkingskracht. Als mannen echter bang zijn om hun arm om de schouders van een collega te leggen dan is daar een hele simpele oplossing voor; vraag toestemming.


Vele mensen hebben in onze vereenzaamde maatschappij huidhonger, het verlangen iemand vast te houden, niet eens seksueel menselijk fysiek contact. Knuffelworkshops zoals deze van de in Gent gevestigde Piero Flor bieden een uitweg. De primaire les in dergelijke knuffellessen zijn ‘toestemming vragen’ en ‘neen leren zeggen’. “Ik heb medelijden met jou is het ok als ik mijn arm rond je schouders leg?” lijkt mij ook voor een man geen onmogelijke vraag.


Feministen vragen geen ontkenning van de biologische realiteit, ze vragen wel er op een correcte manier mee om te gaan. Dat is noch steriel, verstikkend of wereldvreemd evenmin is het een demonisering van het mannelijke, het is gewoon een perfect haalbare en veronderstelde norm van algemeen fatsoen waar men zich tot op heden blijkbaar niet aan wenst te houden.


Wie bepaalt of een uitspraak seksistisch of racistisch is, is een vraag waar nagenoeg ieder slachtoffer van seksueel geweld mee geconfronteerd wordt. Als mijn auto gestolen wordt en ik doe aangifte zal niemand mijn claim in twijfel trekken, als ik echter aangifte doe van een man die mij ongewenst betast of bejegend, krijg je steevast de vraag; “Ben je wel zeker?”. Dus als iemand een ongewenste handeling stelt met mijn eigendom is het duidelijk maar als het over mijn eigen lichaam en integriteit gaat, dan stelt men mijn ervaring in vraag? Wanneer de ene partner voorstander is van anale seks en dit verlangen in praktijk brengt maar de andere partij vindt dit niet leuk, dan ga ik ervan uit dat iedereen het erover eens is dat de ervaring van de tweede partij de meest relevante is en de eerste zijn handeling dient te stoppen. Waarom wordt het doortrekken van deze redenering in vraag gesteld als het gaat over seksistische opmerkingen? Opnieuw is de oplossing eenvoudig; vraag het.


Denk ook na voor je één of andere rotopmerking maakt waarin alle vrouwen of mannen over dezelfde kam worden geschoren. Neen, niet alle vrouwen zijn slecht in parkeren. Neen, niet alle mannen rijden zich dood voor ze 25 zijn, omdat hun frontale cortex nog niet is uitgerijpt. Voer gesprekken met elkaar in plaats van over elkaar. Uiteraard hoeven we discussies over diversiteit daarom niet uit te bannen. Die verschillen zijn reëel en in sommige gevallen dodelijk. Het onverantwoorde risicogedrag dat kenmerkend is voor de gemiddelde mannelijke populatie, noopt zelfs verzekeringskantoren hun autoverzekeringen gender divers te maken, anders worden de claims onbetaalbaar. Erken daarbij echter ook dat dit risicogedrag niet noodzakelijk de norm hoeft te zijn of iets positiefs is. Want dat is natuurlijk hetgeen eigenlijk de bestaande ergernis grotendeels opwekt in de hele diversiteit discussie; namelijk dat de norm van gedrag niet gestoeld is op het gemiddelde van de totale populatie maar op die van de mannelijke populatie. Dit leidt onherroepelijk tot een tweedeling in de samenleving, inclusief een waardeoordeel. Ambitie en risicogedrag worden gezien als positief, mannelijk en de verloning is navenant. Bedachtzaamheid, verantwoordelijkheidszin en zorg dragen voor anderen zijn vrouwelijk, een teken van zwakte en dus enkel voor vrouwen en doetjes met een abominabele loonbrief als toemaatje.


Omgekeerd krijgen ook vrouwen die niet voldoen aan het vrouwelijke ideaalbeeld het verdomd hard te verduren. Ambitieuze vrouwen zijn bitchen, gedreven discussiërende vrouwen hysterisch, leidinggevende vrouwen bazig. Maar allemaal zijn ze vooral irrationeel, opnieuw niet volgens de algemene menselijke norm maar wel die van de man. Want waarom doen al die vrouwen zo zeikerig als je met je schoenen over hun pas gedweilde vloer kleddert. Ik vraag me af of die vraag ook gesteld zou worden, mocht de vrouw in kwestie elke dag pakweg de elektriciteitskabels uit de muur trekken die man lief de vorige dag gelegd heeft. Of hoeveel keer de man in kwestie de vuilzakken terug zou buiten zetten, als mevrouw ze achter zijn rug weer binnen zet? In wezen is er geen verschil beiden hebben er hun werk aan gehad en beiden wensen respect voor dat werk, alleen is een uur de vloer dweilen in vele hoofden blijkbaar niet evenwaardig aan een uurtje kabels trekken en is dat dweilen een terugkerende taak terwijl je (in het beste geval) met één keer kabels trekken de rest van je leven licht- en laadpunten hebt. Met als resultaat de boutade dat vrouwen zeuren en altijd overdrijven, terwijl hun leven misschien gewoon uit meer repetitieve rottaken bestaat? (Bracke et al.)


Dat brengt ons bij het aspect van gender voorkeuren en mannen die hun opmerkingen inslikken. Het klopt dat in een kapitalistische samenleving de wet van de sterkste heerst en dat die van toepassing is op alle mensen. Ook mannen moeten opboksen tegen de happy few en dat gevecht is zwaar en niet te winnen. Je status verhogen is moeilijk zoniet onmogelijk en vergt niet alleen ambitie en talent maar helaas ook kapitaal en een bevoorrechte positie van bij de geboorte. Heb je deze niet dan is het leven meestal een veredelde vorm van overleven. Stereotypen spelen in het nadeel van alle mensen. Mannen die liever afwassen en voor kinderen zorgen worden al snel scheef bekeken en missen net als vrouwen die hun prioriteiten eerst bij familie leggen en dan pas bij het werk, promotiekansen en een goed loon.


Maar waarom? Welke norm bepaalt dat ondanks betere schoolprestaties en allerhande andere positieve vaardigheden die bij vrouwen gemiddeld meer voorkomen dan bij mannen, vrouwen toch minder verdienen, dat werk dat vrouwen doen minder betaald en maatschappelijk ondergewaardeerd wordt. Het is zelfs zo erg dat beroepen die vervrouwelijken letterlijk inleveren aan status en loonvoorwaarden (vb. leerkracht, huisarts, etc.) Het geringe onderhandelingsvermogen is een schaamlapje. De menselijke populatie bestaat voor het grootste deel uit mensen met een beperkt onderhandelingsvermogen. Afbieden heb ik moeten leren en dat koste mij veel moeite. In mijn opvoeding heb ik immers meegekregen dat dit niet enkel onbeleefd is maar ook onrechtvaardig. Ook heb ik geleerd dat ik tevreden moet zijn met wat ik heb en krijg. Nergens heeft men mij ooit gezegd of geleerd dat ik met mijn vuist op tafel moet kloppen en iets moet eisen, laat staan dat ik mijzelf moet verkopen als was ik de godin Athene zelf. Met andere woorden degelijk opgevoede en bescheiden mensen delven het onderspit voor egotrippers en niet noodzakelijk meer getalenteerde maar wel harder roepende mensen met op zijn zachtst uitgedrukt enkele megalomane trekjes. Dat algemene menselijke probleem werd maatschappelijk erkend. Als oplossing kwamen collectieve onderhandelingen, vakbondswerking en collectieve arbeidsovereenkomsten. Het is echter ondanks deze maatregelen dat vrouwen nog steeds minder verdienen.


Het klopt dat zij meer opteren voor deeltijds werk, een dramatische wending als je je realiseert dat, zoals Griet Vandermassen correct opmerkt, vrouwen niet enkel meer maar ook met betere scores afstuderen. Een verlies aan menselijke denk- en innovatiekracht die haar gelijke niet kent.

Aan die verklaring van deeltijds werk hapert echter een en ander.

In een youtube interview hekelt motivational speaker Jordan Peters de loonkloof. Hij ontkent dat vrouwen voor hetzelfde werk minder verdienen. Hij haalt diverse redenen aan waarom er dan toch een loonkloof is. Mannen werken langere uren, 10% meer uren genereert 40% meer loon, beweert deze ‘mannencoach’. Dat men voor 10% meer uren hooguit 10% meer loon zou moeten krijgen en nooit 40% indien men per uur evenveel verdient ongeacht het geslacht, ontgaat hem. Mannen doen meer gevaarlijk werk, zouden zich meer verplaatsen, gaan meer buitenshuis werken. Dit klopt niet. Vrouwen werken meer uren per dag dan mannen, alleen doen ze dat niet enkel op de werkvloer. Vrouwen doen ook gevaarlijk werk, alleen wordt het niet als gevaarlijk erkend. Vrouwen doen het leeuwendeel aan verplaatsingen en het is voor vele vrouwen een dagelijkse hel om overal op tijd te geraken maar deze worden niet beschouwd als economisch relevant.


Dat dit om persoonlijke voorkeuren gaat is nog de vraag, uiteraard zorg ik voor mijn kinderen maar als ik dat niet doe is het eerste wat boven komt een schuldgevoel. Mijn welbevinden stijgt door te voldoen aan de normen die mij zijn opgelegd en waarover mij een schuldgevoel werd ingelepeld. Is dat een vrije keuze? Vele vrouwen die hun ding doen, hebben simpelweg geen kinderen omdat dat niet te combineren valt.


Maar waarom valt kinderen krijgen en hun ding doen dan wel te combineren voor mannen? Juist, omdat vrouwen dat mogelijk maken. De top 10 van meest succesvolle zakenvrouwen spreekt boekdelen, zes op de tien heeft een huisman en de rest is gescheiden. De cijfers van jobtevredenheid kloppen voor vrouwen die in een klassiek gezin leven. Stel die vraag aan de duizenden alleenstaande ouders en je krijgt een heel ander beeld. Ik hoop dat duidelijk is dat die 34% alleenstaande moeders onder de armoedegrens niet tevreden zijn met hun job, hun loon of met hun leven. Laat dat ongenoegen dus maar borrelen, hier borrelt het ook.

In IJsland kwam het in die beruchte jaren zeventig zelfs tot een kookpunt, vrouwen kwamen op straat en legden massaal het werk neer. De economie lag plat, niet enkel omdat vrouwen niet naar hun werk gingen maar ook omdat ze hun hele huishouden lieten voor wat het was. Mannen die normaal gezien konden participeren aan de zogezegde economisch relevante aspecten van de samenleving, moesten plots thuis blijven en verlof nemen omdat hun vrouwen het hen onmogelijk maakten om nog economisch te participeren, letterlijk.

Elke man en elke vrouw en de mate waarin ze deelnemen aan de door de maatschappij arbitrair bestempelde relevante economische activiteiten hangen af van een partner die zichzelf opoffert om al het werk te verzetten dat onbetaald, ongewaardeerd doch onontbeerlijk is om de boel even goed draaiende te houden, niet enkel thuis maar in de hele maatschappij. Dat vrouwen dat niet gewaardeerde, economische evenwaardige deel nog steeds het meeste opnemen en/of door de strot geduwd krijgen, hoeft geen pleidooi, ook dat is een wetenschappelijk vaststaand feit. Dat dit één van de grootste sociale onrechten is in onze huidige samenleving, lijkt mij duidelijk.


Dus ja vrouwelijke keuzes, of beter de keuzes van zorgouders (zowel mannen als vrouwen) moeten dringend ernstig genomen worden. Van het moment dat een maatschappelijke taak relevant is voor het economische welzijn van een maatschappij, hebben de uitvoerders van die taak recht op een deel van de winst die die economie genereert. Dat hoeft niet af te hangen van onderhandelingsvaardigheden of de mate waarin je op de tafel klopt, dat hoort af te hangen van het maatschappelijk inzicht van een politieke en geprivilegieerde klasse die tot op vandaag draait op veredelde slavenarbeid. Want de dag dat dit besef ten volle doordringt bij zorgouders en ze de boel opnieuw plat leggen, zal ook de (kinderloze) ambitieuze op tafel slaande carrièrejunk naar zijn toploon kunnen fluiten. Dan zal de economie plat liggen niet zozeer omdat er niet meer buitenshuis gewerkt wordt maar omdat zorgdragers er binnenshuis de brui aan geven.


Het is immers daar en nergens anders dat welvaart en menselijke ontwikkeling echt start.

58 views