©2019 by Lucienne. Proudly created with Wix.com

 
Search
  • Lucienne

Intersectionaliteit en de feministische verdeeldheid

Updated: Feb 6

- Sara De Mulder


In sommige sociologische stromingen en politieke debatten spreekt met van Intersectionaliteit (ook wel kruispuntdenken). Het is de notie dat personen in een samenleving verschillende vormen van discriminatie en onderdrukking ondervinden op basis van uiteenlopende factoren. Bell Hooks schreef in Ain’t I a Woman dat ervaringen op basis van geslacht, klasse en seksualiteit niet losgekoppeld kunnen worden van ervaringen op basis van ras of etniciteit. Het was de Amerikaanse feministe Kimberlé Williams Crenshaw die enkele jaren later de term intersectionaliteit lanceerde. Onderzoekers die deze visie aanhangen bestuderen diverse vormen van discriminatie op een holistische manier, samen en in onderling verband, omdat men van mening is dat anders niet alle oorzaken en gevolgen correct verklaard kunnen worden. Deze visie wordt niet door iedereen gedeeld zelfs niet binnen feministische kringen.


De feministische beweging is zo divers als het onrecht dat vrouwen wordt aangedaan, waarbij dat laatste wellicht de hoofdoorzaak is van het eerste. Doorheen de geschiedenis zijn vrouwen in opstand gekomen tegen de onderdrukking die ze moesten ondergaan. Ofwel individueel ofwel in groep. Vele hebben het onderspit moeten delven en nog iedere dag worden de mensenrechten van miljoenen vrouwen niet gerespecteerd, wordt hen onrecht aangedaan en sterven zij onder de handen van misdadigers, moordenaars, verkrachters ook al delen ze een bloedlijn, familiebanden of economische belangen.


De variatie in de wijze waarop de rechten van vrouwen met de voeten worden getreden, maakt dat vrouwen zich groeperen rond diverse vormen van onrecht. De angst om de zaken die ze wensen te bekomen te verliezen; deed hen in sommige gevallen haast dogmatisch standpunt innemen tegen vrouwen die het uitroeien van andere misdaden tegen vrouwen als hoogste prioriteit stelden. Dat verklaart dat de ene groep strijdt om te mogen deelnemen aan de arbeidsmarkt terwijl de andere streeft naar een betere moederschapsbescherming en betaald bevallingsverlof. De ene werpt haar hoofddoek af terwijl de andere het recht op het dragen ervan opeist als ambtenaar of op school.


Het zelfbeschikkingsrecht van miljoenen vrouwen wordt niet erkend, het statuut van vrouw als mens evenmin. Bovendien leven we in een wereld waar de rechten van andere mensen, mannen, evenmin worden erkend. Vele brengen hun leven door in de gruwelijkste vormen van onderdrukking en uitbuiting, die ze dan weer toepassen op diegene die aan hun oordeel en zorg toevertrouwd zijn. Maatschappelijke structuren houden dit onrecht in stand, naast tradities en gedateerde gebruiken die van generatie op generatie worden doorgegeven bij gebrek aan kennis, bij gebrek aan beter weten en beter kunnen. Vrouwenbesnijdenis is daar wellicht het meest tragische voorbeeld van als we eerwraak niet mee in rekening brengen.


Het heeft geleid tot wantrouwen onder vrouwen, onder feministische groeperingen onderling. En de strijd die aanvankelijk gericht had moeten zijn op de onderdrukker, de misdadiger, diegene die onze rechten als mens niet herkent, kreeg een andere richting een interne strijd van verdeel en het patriarchaat dat heerst.


De oplossing voor deze interne frictie is een essentiële liberale gedachte zoals beschreven door John Stuart Mill namelijk het recht als individu tot optimale ontwikkeling enkel begrensd door het schadebeginsel. Wanneer dit het uitgangspunt wordt van het feminisme en de feministische strijd dan vervallen alle interne twisten, dogma’s en strijddoelen. Dan zijn er geen prioriteitenlijsten meer nodig want dan is elke inbreuk op eender welk recht dat vrouwen als mens is toegekend, een flagrante schending van die mensenrechten en moet deze bestraft worden volgens de juridische principes die eigen horen te zijn aan iedere rechtsstaat die de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens heeft geratificeerd.


Daarbij hoeft geen enkele vrouw noch man te vertellen aan een ander individu hoe die zijn of haar leven dient te leven, dat is aan het individu om dat te bepalen. De keuzevrijheid kan door een overheid gemaximaliseerd worden door individuen maximale toegang te geven tot educatie. Kennis over de wereld geeft de mens macht over het eigen leven en maakt dat keuzes niet langer gestuurd worden door instinct en overtuigingen maar door kennis over oorzaken en gevolg. Anderzijds moet de toegang tot wetenschappelijke, medische en andere verworvenheden die het menselijk leven waardiger maken, vrij beschikbaar zijn.


Anticonceptie is een recht, medische hulp is een recht, onderwijs is een recht, toegang tot een eerlijk proces is een recht. Waar het nationaal niet voorzien kan worden moet de internationale gemeenschap, het WHO, de VN en alle naties die zichzelf beschrijven als Liberaal democratische grootmachten alles in het werk stellen om deze voorzieningen tot bij de mensen te brengen.


We kunnen niet toestaan dat vrouwen afhankelijk van hun huidskleur nog meer onrecht ondergaan dan anderen. Een mens kiest niet in welke hoedanigheid, waar of wanneer zij geboren wordt.


Het is aan alle feministische organisaties, groeperingen en hun medestanders om elke dag opnieuw de eis tot zelfbeschikkingsrecht voor het individu op te eisen, in de hoop te eindigen met een wereld waarin we niet meer hoeven nadenken over welke prioriteit nu de hoogste is, zodat we niet meer hoeven kiezen tussen de pest en de cholera maar vrij zijn het leven te leven dat ons het beste past.


- Sara De Mulder




23 views