©2019 by Lucienne. Proudly created with Wix.com

 
Search
  • Lucienne

Een ongemakkelijke waarheid

Deze week is het Fashion Revolution Week: het moment om ons consumptiegedrag eens grondig onder de loep te nemen.


De laatste jaren nemen we een steeds groeiend bewustzijn waar op het gebied van voeding. We kopen lokaler, eten minder vlees en letten op ons afval. Op gebied van mode en design lijkt deze bewustwording wat achter te blijven. Ook hier is ons consumptiegedrag veranderd de laatste jaren, maar er lijkt een tegenstelling te zijn ontstaan tussen een soort bewuste, eerlijke en lokale mindset en het idee dat winkels zo goedkoop mogelijk moeten zijn en liefst met een gratis service.


En laat het nu net dat zijn, spotgoedkope kledij en service, waar kleine lokale zaken niet tegenop kunnen. Naast het feit dat dergelijke ketens lokale kleine winkels wegconcurreren, vormen ze ook op wereldschaal een humanitair en ecologisch probleem. Grote ketens zijn doorgaans weinig transparant over hun productieproces. Acties als ‘#whomademyclothes’ proberen meer transparantie te forceren en vragen wie de effectieve makers van onze kledij zijn.

Bij veel consumenten lijkt echter nog altijd het naïef geloof te leven dat een T-shirt van 5€ niet gemaakt is door een vrouw in een derdewereldland voor een veel te laag loon en in erbarmelijke omstandigheden. Gemiddeld 85% van alle werknemers in de kledingindustrie zijn vrouwen en zij krijgen slechts 60% van het loon dat hun mannelijke collega’s krijgen voor vergelijkbaar werk. Om nog maar te zwijgen over de 170 miljoen kinderen die uitgebuit worden voor de productie van ‘fast fashion’. Bloggende fashionistas en beroemdheden moeten dringend beseffen dat ook zij verantwoordelijkheid dragen en dat dat mooie gesponsorde jurkje rond hun ranke lijf gemaakt is door een andere vrouw een halve wereld weg die nooit genoeg zal verdienen om ooit zelf zo’n jurk te kunnen kopen.

Een incident dat dit pijnlijk illustreert, zijn de T-shirts van de Spice Girls waarvan de opbrengst naar een vrouwenrechtenorganisatie gaat, maar die wel vervaardigd worden door jonge vrouwen in Bangladesh die minder dan een euro betaald worden per uur en te maken krijgen met misbruik en werkdagen van zestien uur. Vrouwen emancipatie op de rug van andere vrouwen dus! In dit informatietijdperk kan onwetendheid niet langer als excuus gebruikt worden om de schouders eens op te halen en het zo te laten. Websites als Rank a Brand, Fashion Revolution en Gent Fair Trade om er maar een paar te noemen, maken het mogelijk om relatief veel te weten te komen over een bepaald merk en de eerlijke alternatieven zonder uit je luie zetel te komen.


Het meeste aangehaalde argument waarom mensen bij grote goedkope ketens shoppen is omdat ze geen geld hebben om dat ergens anders te doen. Maar zelfs in het goedkoopste segment zijn er betere alternatieven.



Daarnaast moeten we ons ook de vraag durven te stellen: hebben we echt zoveel kleren nodig? Elk jaar worden er 150 miljard kledingstukken gemaakt in fabrieken. Amerikanen alleen smijten 14 miljoen ton kledij weg elk jaar, wat neerkomt op 36 kilo per persoon. Daar komt nog bij dat grote ketens perfect draagbare/recycleerbare kledingstukken verbranden om prijzen hoog te houden en van hun overschotten af te raken. In 2017 bijvoorbeeld verbrandde H&M 60 ton ongedragen en recycleerbare kledij. Kunnen we niet gemakkelijk onze aankopen halveren en dan een deel van dat vrijgekomen geld besteden aan duurzame, kwaliteitsvolle en bij lokale winkels gekochte producten? Producten waarvoor de makers een eerlijk loon krijgen, waarvan de grondstoffen duurzaam verkregen zijn, waar de lokale economie van profiteert en waar we ons terecht goed in voelen.

Evelien Bogaert

22 views